انسان از رنج پرهیز می‌کند. این یک غریزه است. اما وجود یک سنت است که می‌گوید: رنج نه تنها اجتناب‌ناپذیر است، بلکه راهی است. راهی که می‌تواند به غلبه بر بدی‌ها منجر شود — نه از طریق قدرت، نه از طریق حکومت، بلکه از طریق دگرگونی خود روح. این فکر نه برای تسلی ضعیفان است، بلکه یک چالش برای قویان است. آیا می‌توان در درد نه لعنت، بلکه دارویی دید؟ آیا می‌توان از طریق رنج به آزادی رسید؟ فلسفه مذهبی روسیه، پیرو سنت مسیحی، به این سوال پاسخ مثبت می‌دهد. پارادوکس رنج: چرا بدی‌ها با بدی‌ها نابود نمی‌شوند ذهن ساده‌انگار اغلب فکر می‌کند: برای شکست دادن بدی‌ها، باید به بدی‌ها با بدی‌ها پاسخ داد. مجازات، نابود کردن، از بین بردن. اما فلسفه رنج درباره چیز دیگری است. بدی‌ها نمی‌توانند با بدی‌ها شکست داده شوند، زیرا آن‌ها تنها تاریکی را زیادتر می‌کنند. پاسخ به خشونت خشونت جدیدی می‌زاید. حلقه بسته می‌شود. اما رنج، اگر به عنوان درد پذیرفته نشود، بلکه به عنوان بازاندیشی فعال، این حلقه را می‌شکند. رنج اکنون جلوی افزایش آن را می‌گیرد. آن یک نقطه می‌شود که انسان با خود و خداوند برخورد می‌کند. این یک ضعف نیست، بلکه شکل بالاتر از قدرت است — توانایی این که حتی وقتی از بدی‌ها رنج می‌بریم، بدی‌ها نشویم. بنیان مسیحی: رنج به عنوان مشارکت مسیحیت تنها مذهبی است که خداوند در آن رنج می‌برد. عیون‌زدن نه تنها یک واقعیت تاریخی است، بلکه یک انقلاب الهی است. خداوند جهان را از رنج نجات نمی‌دهد، بلکه به آن می‌پیوندد. و این رنج را از یک مجازات به مشارکت تبدیل می‌کند. فلاسفه روس (دستوئفسکی، بردیایف، سولووئف) این ایده را ادامه دادند. رنج انسان به مشارکت در رنج مسیح تبدیل می‌شود. و در این مشارکت، انسان نه از درد رهایی می‌یابد، بلکه از قدرت آن بر خود رهایی می‌یابد. درد دیگر او را تعریف نمی‌کند. او در درون خود درد آزاد می‌شود. دستوئفسکی: رنج به عنوان راهی به حقیقت فیودور دستوئفسکی یک فلاسفه سیستماتیک نبود، اما داستان‌های او یکی از عمیق‌ترین بازتاب‌ها از رنج است. قهرمانان او از تحقیر، زندان، مرگ عزیزان می‌گذرند. و دقیقاً در این نقاط، آن‌ها دانش واقعی خود و جهان را پیدا می‌کنند. راسکولینکوف از طریق زندان به توبه می‌رسد. موشکین از طریق صرع و ردشدن. آلکسای کارامازوف از طریق مرگ پیر و شورش برادر. دستوئفسکی نشان می‌ده ... Читать далее