داستایوفسکی و تصویر روسیه مقدمه: هنرمند به عنوان تشخیص‌دهنده و پیامبر فئودور میخایلوویچ داستایوفسکی (۱۸۲۱-۱۸۸۱) در آثار خود نه توصیف روسیه را ایجاد کرده است، بلکه تصویر متافیزیکی و روانشناختی آن را که نیم قرن پس از آن بحث‌ها را درباره هویت روس را تعیین کرد. تصویر روسیه او — تصویری پایدار نیست، بلکه میدانی پر از مقاومت و گفتگو بین اضطراب‌های همیشگی: مقدس و گناه، فروتنی و شورش، حساسیت جهانی و انزوا ملی، «زمین» و «مدینه‌سازی». این تصویر نه از طریق مناظر طبیعی یا زندگی روزمره‌ای ایجاد می‌شود، بلکه از طریق بحران‌های وجودی قهرمانان او که حمل‌کنندگان «ایده‌های روس» مختلف هستند. ۱. روسیه به عنوان فضای بیمار و کاتارزی داستایوفسکی روسیه را نه در عظمت او می‌بیند، بلکه در بیماری‌های عمیق و تضادهای او که با این حال حاوی دانه‌های آینده درمان است. «جرم و مجازات»: سن‌پترزبورگ — نه پایتخت امپراتوری، بلکه شهری فانتازماتیکی و قلعه‌ای که ذهن را تحت فشار قرار می‌دهد. پله‌های کثیف، اتاق‌های تاریک، توده‌های مستوری که محیطی ایجاد می‌کند که «ایده‌های مالاریا» مانند نظریه راسکولینف را تولید می‌کند. روسیه در اینجا بدن بیماری است که زخم روحی نihilism را تولید کرده است. «بی‌حاصلان»: شهر کوچک روستایی که از توطئه انقلابی دیوانه‌وار گرفتار شده است — میکروکائوس روس‌های «بی‌حاصلان»، یعنی وسواس به ایده‌های بیگانه و جدا شده از زمین (سوسیالیسم غربی، آتئیسم). روسیه در اینجا به عنوان میدانی برای مبارزه برای روح‌هایی که به راحتی به وسوسه‌های مخربی حساس هستند، نشان داده می‌شود. کاتارز از طریق رنج: اما این بیماری — نه حکم به مرگ است. راه به سوی نجات از طریق رنج، طلب بخشش و فروتنی است، مانند راسکولینف در زندان یا دیمتری کارامازوف. به گفته داستایوفسکی، روسیه کشوری است که تنها می‌تواند از طریق گذشتن از عمق سقوط معنوی، از نظر روحی زنده شود. ۲. «ایده روس»: مسیحیت و حساسیت جهانی پایه‌های اصلی تصویر روسیه در داستایوفسکی — ایده مسیحیانه «ایده روس»، که در نوشته‌های روزنامه‌نگاری «روزنامه نویس» و سخنرانی درباره پوشکین (۱۸۸۰) ابلاغ شده است. همه‌آدمی‌گرایی: به گفته داستایوفسکی، مردم روس به «حساسیت جهانی» مخصوصی دارند — توانایی تغییر شکل به قهرمانان دیگر ملت‌ها، درک و پذیرش آن‌ها. این نه کسانیلیسم است، بلکه یک نعمت خاص ... Читать далее