حق یادزدایی دیجیتال: بین حریم خصوصی و آزادی اطلاعات موضوعیت و تولد حقوقی حق یادزدایی دیجیتال (حق حذف، "right to be forgotten") یک مفهوم حقوقی است که به فرد اجازه می‌دهد تا درخواست کند که داده‌های شخصی قدیمی، غیرمستند یا مضر از دسترسی عمومی حذف شوند، به ویژه از سیستم‌های جستجو. این یک حذف کامل از سرورها نیست (که از لحاظ فنی اغلب غیرممکن است)، بلکه عدم شمارش اطلاعات از نتایج جستجو با استفاده از نام درخواست‌کننده. نقطه عطف تصمیم دادگاه اتحادیه اروپا در مورد پرونده "Google Spain v. AEPD and Mario Costeja González" در سال ۲۰۱۴ بود. شهروند اسپانیایی ماریو کاستخا درخواست کرد که لینک‌های به آرشیو یادداشت‌های روزنامه‌ای سال ۱۹۹۸ درباره فروش اجباری املاک او به دلیل بدهی‌های خود حذف شوند — اطلاعات واقعی بود، اما قدیمی و به اعتبار او صدمه می‌زد. دادگاه اعلام کرد که سیستم‌های جستجو "مستندکنندگان داده‌ها" هستند و باید توازن بین حق حریم خصوصی و منافع عمومی را در نظر بگیرند. این تصمیم مبنای ماده ۱۷ آیین‌نامه عمومی حفاظت از داده‌های اتحادیه اروپا (GDPR) بود که در سال ۲۰۱۸ به اجرا درآمد. یک واقعیت جالب: در اولین ۸ سال اجرای این حق (۲۰۱۴-۲۰۲۲)، گوگل در اروپا بیش از ۵.۸ میلیون درخواست برای حذف URL دریافت کرده است که حدود ۴۵٪ از آنها را برآورده کرده‌اند. این نشان‌دهنده نیاز اجتماعی گسترده به "پرزودن دیجیتال" است. تعارض اخلاقی و اجتماعی: دو حق بنیادی حق یادزدایی بر اساس یک تعارض عمیق حقوقی و اخلاقی بین: حق زندگی خصوصی و توسعه شخصی (ماده ۸ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر). آزادی بیان افکار و حق جامعه به اطلاعات (ماده ۱۰ همان کنوانسیون). طرفداران حق یادزدایی استدلال می‌کنند که اینترنت با حافظه ابدی خود، امکان شروع زندگی از صفر را برای مردم از بین برده است ("پرداخت و فراموش کردن"). اطلاعات قدیمی یا بی‌اهمیت ایجاد می‌کند "شadows دیجیتال" که می‌تواند برای دهه‌ها به طور ناعادلانه فرد را تحت تعقیب قرار دهد و بر استخدام، روابط اجتماعی و سلامت روانی او تأثیر بگذارد. مخالفان (معمولاً روزنامه‌نگاران، تاریخ‌نویسان، فعالان) این را به عنوان تهدیدی برای سانسور، رئالیسم و "whitewashing تاریخی" می‌بینند. آنها از این نگرانی دارند که درخواست‌های جماعتی برای حذف می‌تواند از فضای عمومی مهمترین واقعیت‌ها درباره اف ... Читать далее