پس از پایان جنگ جهانی دوم، آلمان در آشوب بود. اما خرابی‌های اصلی دیده نشدنی بودند — آن‌ها در ذهن‌های میلیون‌ها آلمانی جا خوش کرده بودند. چگونه می‌توان به زندگی ادامه داد، در حالی که از کمپ‌های کار اجباری و وحشی‌گری‌هایی که به نام ملت انجام شده بود، می‌دانست؟ احساس گناه جمعی یک پدیده طبیعی نیست، بلکه سیاستی هدفمند بود که دهه‌ها در ذهن آلمانی‌ها تثبیت شده بود. دولت، کلیسا، روشنفکران و متفقین دهه‌ها در ذهن آلمانی‌ها فکر کرده بودند: «شما گناهکارید. نه نازی‌ها، نه گیتلر — شما». این مقاله درباره این است که چگونه احساس گناه ابزاری برای دموکراتیزاسیون، روان‌درمانی ملت و معجزه اقتصادی آن شده است. صفر ساعت: انکار و شوک در سال ۱۹۴۵، بیشتر آلمانی‌ها احساس گناه نکردند. آن‌ها خود را قربانیان احساس می‌کردند: بمباران‌ها، اشغال، اخراج از سرزمین‌های شرقی. تبلیغات نازی دهه‌ها درباره «فرهنگ‌سازان» و «جاسوسان جهانی» را تثبیت کرده بود. بنابراین شنیدن این که متفقین می‌گویند «شما مسئول هولوکاست هستید» شوک‌آور بود. نظرسنجی‌های سال ۱۹۴۶ نشان داد که تنها ۷٪ آلمانی‌ها گناه خود را برای جنگ می‌پذیرفتند، ۳۳٪ معتقد بودند که همه ملت‌ها به طور برابر گناهکار هستند و بقیه گیتلر و دسته‌اش را گناهکار می‌دانستند. واکنش اولیه حفاظتی بود: «ما نمی‌دانستیم」，「ما فریفته شدیم」，「ارتش با صراحت جنگید». این ناهماهنگی شناختی نیازمند حل بود. دناسیفیکاسیون و اولین قدم‌ها متفقین با دناسیفیکاسیون اجباری شروع کردند: پرسشنامه‌ها، دادگاه‌ها، ممنوعیت از مشاغل. این یک شمشیر ترس از بیرون بود. اما سیاست فرهنگی مهم‌تر بود. سینماها فیلم‌های مستند درباره کمپ‌های کار را نمایش می‌دادند («Die Todesmühlen」，「روندرس پروسه نورنبерг»). ساکنان شهرهایی که نزدیک کمپ‌های کار بودند مجبور شدند که روی توده‌های اجساد نگاه کنند. در مدارس درس‌های اجباری تاریخ نازی‌ها را معرفی کردند. همه این‌ها دیوار انکار را شکست. اما تغییر واقعی بعداً رخ داد — وقتی که خود آلمانی‌ها شروع کردند به صحبت کردن درباره گناه. نقش کلیسا و روشنفکران در سال ۱۹۴۵، کشیشان و دانشمندان دینی بیانیه‌ای به نام «اعتراف گناه استوتگارتر» (Stuttgarter Schuldbekenntnis) منتشر کردند، که کلیسای پروتستانی به این نتیجه رسید که «ما به بسیاری از ملت‌ها و کشورها آسیب زدیم». این یک سیگن ... Читать далее