ترس و اضطراب از آینده مانند سایه‌ای است که همیشه در کنار ماست. ممکن است سبک باشد، تقریباً دیده نشود، یا ممکن است سراسر بدن را بپوشاند و از توانایی انجام هر کاری محروم کند. آینده با عدم قطعیت خود ترسناک است. ما نمی‌دانیم که آینده شغل، سلامت، خانواده و جهان ما چگونه خواهد بود. ما از اینکه نرسیم، اشتباه کنیم، از دست بدهیم می‌ترسیم. این اضطراب نه یک نقص ذاتی است و نه بخشی از روان ما که برای محافظت از ما از تهدیدات طراحی شده است. اما وقتی که این اضطراب به صورت مزمن در می‌آید، شروع به تخریب زندگی می‌کند. چگونه با آن برخورد کنیم؟چرا ما از آینده می‌ترسیم اضطراب یک واکنش به عدم قطعیت است. مغز ما دوست ندارد که شکاف‌ها را داشته باشد، او سعی می‌کند آنها را پر کند، اما بیشتر اوقات آنها را با سناریوهای منفی پر می‌کند. این یک مکانیزم فرگشتی است: «بهتر است که از ترس از خطرات نگذریم». در دنیای مدرن، خطرات تغییر کرده‌اند: به جای شیرهای دندان‌دار — اخراج، امتحانات، وام‌ها، تنهایی. اما مکانیزم باقی مانده است. ما نمی‌توانیم آینده را پیش‌بینی کنیم، اما می‌توانیم آن را تصور کنیم و اغلب بدترین چیزها را تصور می‌کنیم. به این اضافه کنید تأثیر اخبار که پر از فجایع است. ما دیگر نمی‌توانیم ببینیم که مثلاً طول عمر در حال افزایش است، جرم و جنایت در حال کاهش است، و واکسن‌ها کار می‌کنند. ما فقط بر روی خطرات تمرکز می‌کنیم. این منجر به اضطراب مزمن می‌شود — حالتی که در آن ترس به زمینه زندگی تبدیل می‌شود.چه چیزی خطرناک است اضطراب مزمن وقتی که اضطراب به صورت دائمی باشد، دیگر مفید نیست. او نه ما را تحریک می‌کند و نه ما را از ترس از عواقب باز می‌دارد. ما تصمیم نمی‌گیریم، زیرا از عواقب می‌ترسیم. ما کارها را به تأخیر می‌اندازیم، زیرا می‌گوییم که «همه چیز به هر حال بد خواهد بود». ما خواب، اشتهای خود را از دست می‌دهیم و شادی خود را از دست می‌دهیم. از نظر فیزیکی اضطراب به عنوان تنگی عضلات، ضربان قلب تند و سردرد ظاهر می‌شود. از نظر روانی به عنوان احساس ناتوانی و بی‌تفاوتی ظاهر می‌شود. فرد شروع به اجتناب از هرگونه عدم قطعیت می‌کند، که به این معناست که از هرگونه فرصت برای توسعه اجتناب می‌کند. اضطراب اجازه نمی‌دهد که برنامه‌ریزی کنیم، شغل خود را تغییر دهیم، رابطه‌ای را شروع کنیم، سفر کنیم. او دنیا را به یک سلول کوچ ... Читать далее