باهواس به عنوان همکاری بین‌المللی: آزمایشگاه مدرنیسم مقدمه: توهم خلاقیت بین‌المللی مدرسه باهاوس (۱۹۱۹–۱۹۳۳) نه تنها یک پدیده انقلابی در طراحی و معماری بود، بلکه یک آزمایشگاه اجتماعی و فرهنگی منحصر به فرد، که برای اولین بار در تاریخ هنر، محیطی برای همکاری موثر بین نمایندگان کشورها و فرهنگ‌های مختلف ایجاد شد. با ظهور در آلمان پس از جنگ، که آسیب دیده و با انگیزه ملی‌گرایی بود، باهاوس علی‌رغم محیط، یک جزیره کیهان‌شهرستی شد، که ثابت کرد ترکیب فرهنگ‌های مختلف می‌تواند نوآوری‌هایی ایجاد کند که چهره دوران را تعیین می‌کند. ترکیب بین‌المللی استادان و دانشجویان والم مؤسس مدرسه والتر گروپیوس اصلی را بیان کرد: «هنرمند یک صنعتگر گسترده است». برای تحقق این ایده، او معلمانی را دعوت کرد که از مدارس هنری مختلف و سنت‌های ملی‌ مختلف نمایندگی می‌کنند. سوئیس: یوهانнес ایتن، که برنامه پیش‌آموزشی منحصر به فردی ایجاد کرد که به دانشجویان اصول فرم، رنگ و مواد را آموزش می‌داد. روش‌های او عمیقاً شخصی بود و تا حدی با علاقه او به مزدازنان (تقاضای روحانی شرق) مرتبط بود. روسیه: واسیلی کاندینسکی، که آثار نظریاتش ("نقطه و خط در سطح") و نقاشی‌های انتزاعی‌اش به باهاوس عمق روان‌شناختی و رویکرد علمی به مطالعه فرم و رنگ وارد کرد. هموطن او، لازار (ال) لیسیتسکی، اگرچه به طور مداوم تدریس نمی‌کرد، اما از طریق ارتباطات با کنструкتیویسم به طور فعال بر مدرسه تأثیر می‌گذاشت. ونگاری: لاسلو موهی-نادی، یک پیشرو در هنر پیشرفته، که ایده‌های هنر تولیدی و ایمان به قدرت تغییرکننده فناوری را آورد. دوره او در مواد و حجم قلب تکنولوژی مدرسه بود. هلند: تئو وندرسبرگ، رهبر جنبش "دست‌های خالی"، اگرچه استاد رسمی نبود، اما به طور فعال اصول نئوپلاستسیسم (جغرافیا سخت، رنگ‌های اصلی) را در وایمار تبلیغ کرد و تأثیر رقابتی بر دانشجویان ایجاد کرد و باعث تحول در زیبایی‌شناسی باهاوس از اکسپرسیونیسم به راسیونالیسم شد. ایالات متحده: لیونل فاینینگر، یک هنرمند آمریکایی با خاستگاه آلمانی، که آثار گرافیکی و نقاشی‌های او یک زبان پلاستیک خاص را در اوایل ایجاد کرد. ترکیب دانشجویی نیز متنوع بود: علاوه بر آلمانی‌ها، سوئیسی‌ها (مکس بیل)، اتریشی‌ها، آمریکایی‌ها، ونگاری‌ها در مدرسه درس می‌خواندند. این موضوع یک محیط خلاقانه منحصر به فرد ایجاد کرد که در ... Читать далее