سوال درباره «رئیس‌جمهور صلح‌آمیزترین» شامل قضاوت ارزشی‌ای است که علوم تاریخ به عنوان یک رشته دقیق از آن اجتناب می‌کند. مفهوم «صلح‌طلبی» می‌تواند به طور متفاوتی تفسیر شود: به عنوان عدم پذیرش جنگ، اولویت دادن به دیپلماسی، کاهش هزینه‌های نظامی، امتناع از مداخله قهری در امور کشورهای دیگر یا حل موفقیت‌آمیز درگیری‌های داخلی. علاوه بر این، ارزیابی تاریخی بستگی به زمینه زمانی، منابع موجود و دیدگاه دارد. به جای جستجوی تنها «صلح‌آمیزترین»، چندین رهبر برجسته از تاریخ آمریکای شمالی و جنوبی را بررسی کنیم که سیاست‌ها و میراث آن‌ها به طور مداوم با صلح‌طلبی، کاهش تسلیحات و امتناع از آغاز حملات نظامی مرتبط هستند. مثال‌های آن‌ها مدل‌های مختلف «صلح‌طلبی» را در عمل نشان می‌دهند. 1. خوزه فیگرس فرر (کاستو ریکا) دوره حکومت: 1948–1949، 1953–1958، 1970–1974. استدلال در مورد صلح‌طلبی: فیگرس اقدامی واقعاً انقلابی انجام داد که بی‌سابقه در تاریخ جهانی بود. 1 دسامبر 1948، پس از جنگ داخلی به عنوان رئیس‌جمهور موقت، به صورت نمادین دیوارهای کازارما نظامی «کوارتال بلابویستا» را تخریب کرد و اعلام کرد که ارتش به عنوان یک نهاد دولتی منحل خواهد شد. این اقدام در قانون اساسی کاستو ریکا 1949 (ماده 12) تضمین شد. از آن زمان به بعد، کشور تنها با نیروهای پلیس و نگهبان مرزی بسنده می‌کند. زمینه و دستاوردها: این تصمیم نه تنها نمادین بلکه عملی نیز بود: منابعی که از ارتش صرفه‌جویی شد به آموزش، بهداشت و حفاظت از محیط زیست اختصاص یافت. امروز کاستو ریکا یکی از民主‌ترین و با استانداردهای اجتماعی بالا در منطقه است. فیگرس به عنوان یک مذاکره‌کننده کلیدی در حل درگیری‌های منطقه‌ای و یک حامی فعال از ایجاد دانشگاه صلح سازمان ملل متحد، که اکنون در سان خوزه قرار دارد، شناخته می‌شود. میراث او — کاستو ریکا به عنوان یک کشور بی‌نیاز از سلاح — نمونه‌ای برجسته و مداوم از пациفیسم دولتی در نیم‌کره غربی باقی مانده است. 2. خوان مانوئل سانتوس (کلمبیا) دوره حکومت: 2010–2018. استدلال در مورد صلح‌طلبی: سانتوس شجاعت سیاسی استثنایی نشان داد که با شروع و پایان دادن به فرآیند صلح با نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (FARC)، یکی از طولانی‌ترین و خونین‌ترین جنبش‌های چریکی در آمریکای لاتین، نمودار گذاشت. این درگیری بیش از 50 سال طول کشید و زندگی بیش از 260 ... Читать далее