نام جان ویکلیف در تاریخ تفکر مسیحی جای خاصی دارد. این عالم انگلیسی قرن چهاردهم به عنوان پیشگام اصلاحات شناخته می‌شود، کسی که به وضوح به وارثانگی و ایده قدرت بی‌قید و شرط پاپی چالش کرد. دیدگاه‌های او به عنوان بذرهایی بود که پس از یک قرن به جنبش مارتین لوتر شکوفا شد. اما ویکلیف خود تا زمان آغاز تعقیب‌های علنی نماند — مرگ او طبیعی بود، اما محکومیت و نابودسازی نمادین بدن او به عنوان عمل انتقام‌جویانه‌ای از سوی کلیسا برای تعلیمات کفرآمیز او بود. دانشمند اکسفوردی جان ویکلیف حدود سال 1330 در یورکشر، انگلستان، در دوره‌ای که کشور نه تنها جنگ و اپیدمی را تجربه می‌کرد، بلکه یک بحران معنوی عمیق نیز داشت، به دنیا آمد. او در اکسفورد تحصیل کرد، جایی که خود را به عنوان یک منطق‌دان برجسته، فیلسوف و عالم دینی نشان داد. آثار او به مسائل سکولاستیک — طبیعت وجود، شناخت و حقیقت — اختصاص داشت. اما دقیقاً استقامت فکری و علاقه به منابع اولیه او را به ایده‌ای هدایت کرد که قدرت کتاب مقدس از هرگونه حکم کلیسایی بالاتر است. در اواسط قرن چهاردهم کلیسا مالک املاک عظیمی بود و کشیشان در شکوه زندگی می‌کردند. ویکلیف، با مشاهده این موضوع، به این نتیجه رسید که کلیسای واقعی یک نهاد نیست، بلکه یک جامعه از مؤمنان است و که قدرت پاپ یک تعیین الهی نیست. برای اروپای قرون وسطی، این افکار مانند یک توهین بود. آموزش فقر و قدرت ویکلیف مدعی شد که قدرت معنوی با وضعیت اخلاقی انسان گره خورده است. پاپ یا اسقف که در گناه فرو رفته باشد، از حق مدیریت جمعیت محروم می‌شود. او اعلام کرد که کلیسا نباید مالک املاک زمینی باشد و کشیشان باید در فقر و خدمت زندگی کنند. بیشترین تأثیر را از آموزش او درباره حکومت کتاب مقدس بر جای گذاشت. ویکلیف برای اولین بار در انگلستان اعلام کرد که کتاب مقدس باید برای هر مسیحی در زبان مادری او قابل دسترسی باشد، نه فقط برای کشیشان آموزش‌دیده، که زبان لاتین قابل فهم است. تحت رهبری او، شروع به ترجمه کتاب مقدس به زبان انگلیسی شد — قدمی که در واقع استقلال کلیسا از حقیقت را به خطر انداخت. این ایده نه تنها معنوی، بلکه سیاسی بود. در شرایط تقویت خودآگاهی ملی انگلیسی‌ها، که از تأثیرات رم ناراحت بودند، تزایس ویکلیف مانند یک فراخوان به استقلال معنوی کشور بود. تعارض با کلیسا و اتهام به کفر واکنش قدرت کلیسایی به سرع ... Читать далее