فانتزیسم نه فقط «نمی‌خواهم بزرگ شوم». این رفتار زمانی است که فرد از نظر فیزیکی رشد کرده، اما از نظر روانی همچنان کودک است. او توانایی پذیرش مسئولیت، تأخیر لذت‌ها و تحمل استرس را ندارد. در خانواده، شریک زندگی یا والد این فرد بار سنگینی است. افراد فانتزی معمولاً جذاب و فرصت‌طلب هستند، اما فرصت‌طلبیشان زندگی و اعتماد را از بین می‌برد. در این مقاله، نشانه‌های فانتزیسم، دلایل بروز آن و نحوه مقابله با آن — اگر شما خود فانتزی هستید یا با چنین فردی زندگی می‌کنید — بررسی می‌شود. نشانه‌های شخصیت فانتزی فرد فانتزی از تصمیم‌گیری می‌ترسد: از انتخاب پودر لباسشویی تا تغییر شغل. او مسئولیت را به دیگران واگذار می‌کند («تو بهتر می‌دانی»، «خودت تصمیم بگیر»). او توانایی برنامه‌ریزی بودجه ندارد: پول را صرف بازی‌ها و سرگرمی‌ها می‌کند و حساب‌ها را برای بعد می‌گذارد. او از درگیری‌ها فرار می‌کند، اما مانند کودک به صورت سکوت، لجباز و استرشیک عصبانی می‌شود. او فقط زندگی روزمره را می‌پذیرد و برنامه‌های بلندمدت نمی‌سازد (در مورد فرزندان، وام مسکن، پیری). او نیاز به توجه و تحسین مداوم دارد، مانند یک کودک. او به سلامتی توجه نمی‌کند (بیمارستان‌ها را رها می‌کند، دندان‌ها را درمان نمی‌کند). او ممکن است در کوتاه‌مدت خلاق و فرصت‌طلب و جذاب باشد، اما در زندگی خانوادگی این ویژگی‌ها به هرج و مرج تبدیل می‌شوند. دلایل فانتزیسم فانتزیسم از هیچ جا به وجود نمی‌آید. اغلب ریشه‌های آن در دوران کودکی است: پرورش فرزند (مادر همه چیز را تصمیم می‌گیرد)، زمانی که به فرزند اجازه نمی‌دهند مستقل باشند و از مشکلات دور می‌کنند. یا برعکس، سردی و خشونت — در این صورت فانتزیسم به عنوان یک حفاظت است: «من بزرگ نمی‌شوم، زیرا بزرگسالان باعث درد می‌شوند». تأثیر فرهنگ مصرف: تبلیغات جوانی ابدی را وعده می‌دهد، «از زندگی همه چیز بگیر». در شرایط اقتصادی، جایی که وام مسکن دسترسی ندارد و بازنشستگی نامعلوم است، بزرگ شدن بی‌معناست. برخی روانشناسان فانتزیسم را با آسیب پیوندی مرتبط می‌دانند: فرد از نزدیکی می‌ترسد، اما و تنها بودن را نیز نمی‌پسندد، بنابراین در موقعیت کودکانه «بده-بده» گیر می‌کند. فانتزیسم در روابط: شریک زندگی-کودک اگر یکی از شریک‌های زندگی فانتزی باشد، دیگری مجبور است نقش والد را بازی کند. او هزینه‌ها را پرداخت می‌کند، تعطیلات ... Читать далее