هویت مذهبی و بازی‌های المپیک: گفتگوی، درگیری و یکپارچگی مقدمه: بین مراسم مقدس و رویداد بزرگ غیرمذهبی بازی‌های المپیک، که به عنوان جشن ورزشی مذهبی به افتخار زئوس در یونان باستان شروع شد، در شکل مدرن خود به عنوان رویداد غیرمذهبی و جهانی اعلام شده است. اما مشکل هویت مذهبی — چه برای ورزشکاران و چه برای جامعه میزبان — یکی از پیچیده‌ترین و چندوجهی‌ترین مسائل در جنبش المپیک باقی مانده است. این حوزه‌ای است از گفتگوی مداوم، و گاهی درگیری، بین اصول جهانی المپیک و اعمال مذهبی، قوانین و نمادهای خصوصی. زمینه تاریخی: از کیشانگی به انسان‌گرایی غیرمذهبی بازی‌های باستانی به عنوان بخشی از فرهنگ مذهبی یونان شناخته می‌شدند. پیروزی به عنوان لطف خدایان در نظر گرفته می‌شد و ورزشکاران سوگند به مجسمه زئوس می‌گرفتند. بازگشت بازی‌ها توسط پییر دو کوبرتن در اواخر قرن نوزدهم با ماهیت غیرمذهبی و حتی به نوعی مذهبی در مراسم خود، اما در چارچوب ایده «مذهب انسانیت» و درک بین‌المللی صورت گرفت. خود کوبرتن از «مذهب المپیک» صحبت می‌کرد و به تعهد به ایده‌های کمال، دوستی و احترام اشاره می‌کرد. اما این «مذهب» جدید از ابتدا با تنوع مذاهب شرکت‌کنندگان مواجه شد. هویت مذهبی ورزشکار: چالش‌ها و انطباق برای ورزشکار المپیکی، هویت مذهبی در چند جنبه عملی خود را نشان می‌دهد که اغلب نیاز به توافقات خاص با سازمان‌دهندگان دارد: پاکسازی رituالی و برنامه‌ریزی: همزمانی مسابقات با جشن‌های مذهبی یا روزه‌داری. به عنوان مثال، ورزشکاران مسلمان که روزه‌داری را رعایت می‌کنند، در بازی‌های المپیک لندن (۲۰۱۲) و ریو (۲۰۱۶) در شرایط روزه‌داری مسابقه دادند، که نیازمند رژیم غذایی و بازیابی خاصی بود. کمیته‌های سازمان‌دهنده این موارد را در برنامه‌ریزی زمان‌بندی در نظر گرفتند. لباس و ظاهر: نیاز به حجاب (هیجاب، کipa، توپیکا) و پوشیدن نمادهای مذهبی (صلیب جواهری، کلاه سیکک). کمیته المپیک به تدریج آزادانه‌تر شده است و به عنوان مثال، از سال ۲۰۱۲ اجازه پوشیدن هیجاب را داده است و کلاه‌های برای دلایل مذهبی. در سال ۲۰۲۱، سارا فوس، قهرمان آلمانی ژیمناستیک، در لباس کامل که بدن را می‌پوشاند، به دلیل ایمان خود به مسیحیت ظاهر شد. مسائل جنسی: شرکت زنان ورزشکاران از جامعه‌های مذهبی محافظه‌کار. ورود تیم زنان عربستان سعودی به لندن-۲۰۱۲ (که در آن سارا عتار، ور ... Читать далее