انتظار به عنوان عامل مهم رشد شخصیت: بین بی‌تحرک و رشد فعال در روانشناسی رشد و فلسفه وجودی، انتظار به طور سنتی به عنوان یک حالت بی‌تحرک و تخریبی، نزدیک به بی‌عملی، در نظر گرفته می‌شود. اما با تحلیل عمیق‌تر، انتظار به عنوان یک پدیده روانشناختی و وجودی پیچیده، با نقش‌های مهمی که در شکل‌گیری شخصیت رشد یافته ایفا می‌کند، آشکار می‌شود. این تنها یک خالی بین خواست و مالکیت نیست، بلکه یک فرآیند داخلی فعال است که پایه‌های هویت، اراده و معنا را نهاده. انتظار به عنوان فضای کار داخلی دوره انتظار فشار روانشناختی لازم را ایجاد می‌کند که به عنوان یک کاتالیزور برای تغییرات داخلی عمل می‌کند. در این زمان چندین فرآیند کلیدی رخ می‌دهد: کریستال‌سازی خواست و هدف. رضایت فوری از نیاز (که در جامعه مدرن رایج است) به شخصیت اجازه نمی‌دهد تا عمق واقعی خواست خود را درک کند. انتظار، به نظر فلسفه‌دان رنه جیرو، به تفاوت بین نیاز واقعی و خواست مقلد (ناخواسته) کمک می‌کند. فاصله طولانی بین انگیزه و تحقق آن فضایی برای تفکر و تعیین اولویت‌ها ایجاد می‌کند. توسعه تنظیم اراده و تحمل شکست. توانایی تأخیر در رضایت از نیاز — پایه‌ای برای هوش هیجانی و رشد. آزمایش معروف زефیر ولفتر مایشل (Stanford marshmallow experiment) نشان داد که بین توانایی کودکان برای انتظار برای پاداش وعده‌داده شده و موفقیت‌های بعدی آن‌ها در زندگی، به سطح بالاتر از آموزش، اجتماعی و مقاومت در برابر استرس، رابطه بلندمدت وجود دارد. انتظار مغز را برای کنترل خود و برنامه‌ریزی آموزش می‌دهد. طراحی روایت و معنا. انسان موجودی است که در تاریخ زندگی می‌کند. انتظار برای وقوع آینده باعث می‌شود که ما یک روایت شخصی بسازیم و حال حاضر را در زمینه «قبل از» و «بعد از» قرار دهیم. این فرآیند، که توسط روانشناس دن پ. ماکادامز نشان داده شده است، پایه‌ای برای شکل‌گیری هویت یکپارچه است. در انتظار، ما تنها منتظر نیستیم، بلکه داستان زندگی خود را می‌نویسیم، و مرحله میانی را با کار، آماده‌سازی یا جستجوی معنوی پر می‌کنیم. ابعاد فرهنگی-تاریخی انتظار فرهنگ‌های مختلف انتظار را با سطح متفاوتی در نظر می‌گیرند که این مستقیماً بر مدل‌های شخصیت تأثیر می‌گذارد. در جوامع سنتی، انتظار در چرخه‌های طبیعی و رituale گنجانده شده بود (انتظار برای محصول، رشد به سن بلوغ، جشن مذهبی). آن را ... Читать далее