احساس گناه نادرست به فرزندان خود: وقتی احساس والدین «باید» زندانی می‌شود این بی‌نقص وارد می‌شود. شبی که بچه‌ها خوابیده‌اند و شما روی میز آشپزخانه با یک فنجان چای خنک نشسته‌اید. شما روز گذشته را در ذهن خود می‌چرخانید: زمان کافی نیست، توجه کافی نیست، صدای تند، اسباب‌بازی کم. جایی در درون شما این احساس چسبنده و چسبنده‌ای که آن را گناه می‌نامید، جوش می‌خورد. شما فکر می‌کنید: «من مادر بدی هستم」，「من پدر خوبی نیستم」，「بچه من لیاقت بیشتری دارد」. این احساس برای تقریباً هر پدر و مادری آشناست، اما کمتر کسی می‌داند که بخش بزرگی از آن نادرست است. این به شکست‌های واقعی مربوط نیست، بلکه از ایده‌آل‌هایی که هیچ کس نمی‌تواند به آنها برسد و انتظاراتی که هیچ کس آنها را فرمول نکرده است، متولد می‌شود. برای فرار از این اسارت، باید بفهمید که چه چیزی واقعاً باید به فرزندمان بدهیم و چه چیزی تنها توهم وظیفه‌ای است که از بیرون تحمیل شده است. از کجا احساس گناه نادرست می‌آید احساس گناه نادرست یک نتیجه شکست واقعی نیست، بلکه نتیجه ناهماهنگی بین واقعیت و تصویر ایده‌آل «والدین خوب» است. این تصویر از بسیاری از منابع ساخته شده است: شبکه‌های اجتماعی، جایی که مادران غذای صبحانه ایده‌آل و چهره‌های خندان بچه‌ها را منتشر می‌کنند؛ مشاوره دوستان و اقوام که «همیشه می‌دانند چگونه درست انجام دهند」؛ آسیب‌های دوران کودکی خود و باور اینکه «من باید بهتر از والدینم باشم». در نتیجه ما از خودمان خواسته‌ای غیرممکن می‌خواهیم: به طور همزمان یک معلم ایده‌آل، دوست، منبع مالی و روان‌درمانگر باشیم. و وقتی ما موفق نمی‌شویم، احساس گناه می‌کنیم. اما فکر کنید: آیا بچه واقعی به مادر یا پدر ایده‌آل نیاز دارد؟ یا آیا او به یک انسان زنده و واقعی نیاز دارد که گاهی اوقات خسته می‌شود، اشتباه می‌کند و نیز یاد می‌گیرد که والدین باشد؟ آنچه که واقعاً باید به فرزندمان بدهیم بیایید با آنچه که واقعاً وظیفه والدین است شروع کنیم. این نه ابزارهای بی‌پایان است، نه کلاس‌های ورزشی از سه سالگی و نه نظم ایده‌آل در خانه. این چیزهای اساسی هستند که بدون آنها بچه نمی‌تواند سالم، شاد و مستقل رشد کند. اول از همه، این امنیت است. امنیت فیزیکی: بچه باید بداند که او مورد ضرب و شتم قرار نمی‌گیرد، در خطر باقی نمی‌ماند و به سلامتی او بی‌توجهی نمی‌شود. امنیت ... Читать далее