آنتارکتیکا — تنها مکانی بر روی زمین است که مردم تصمیم گرفته‌اند جنگ نکنند. نه به دلیل عشق به صلح، بلکه به دلیل سرمای که جنگ را بی‌معنا می‌کند. اما دقیقاً این سرما باعث ایجاد مثال گرمترین همکاری بین‌المللی شده است. در اینجا هیچ ارتشی، هیچ مرزی، هیچ جمعیت دائمی وجود ندارد. علم، لجستیک و هدف مشترک — فهمیدن سیاره‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم. آنتارکتیکا نماد این است که انسان‌ها می‌توانند به توافق برسند، زمانی که صحبت از بقا می‌شود.پیمان ۱۹۵۹: معجزه حقوقی پیمان آنتارکتیک که در ۱ دسامبر ۱۹۵۹ امضا شد، یک نمونه تاریخی بود. ۱۲ کشور، از جمله اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده، توافق کردند که این قاره فقط برای اهداف صلح استفاده شود. پایگاه‌های نظامی، آزمایشات هسته‌ای و دفن پسماندهای رادیواکتیو ممنوع شدند. آزادی تحقیقات علمی تضمین شد. این نه فقط یک پیمان بود — این یک آزمایش برای غیرسیاسی کردن یک قاره کامل بود. و هنوز هم کار می‌کند.ایستگاه‌های علمی: شهرهایی بدون ملیت امروز در آنتارکتیکا حدود ۸۰ ایستگاه علمی فعالیت دارند که متعلق به کشورهای مختلف هستند. اما در عمل، این ایستگاه‌ها به عنوان یک شبکه واحد کار می‌کنند. دانشمندان از ایالات متحده و روسیه به طور مشترک نمونه‌های یخ را می‌گیرند. چینی‌ها و استرالیایی‌ها داده‌های آب و هوایی را به اشتراک می‌گذارند. اروپایی‌ها و ژاپنی‌ها تجهیزات یکدیگر را تعمیر می‌کنند. در شرایط اضطراری — آتش‌سوزی، بیماری، حادثه — ملیت اهمیتی ندارد. در اینجا کدکس همکاری وجود دارد که در جهان بزرگ نادر است.آنتارکتیکا به عنوان آزمایشگاه صلح چرا همکاری در آنتارکتیکا کار می‌کند؟ زیرا برای همه سودمند است. مطالعه آب و هوای، حفره اوزون، یخ‌های قطبی، میدان مغناطیسی — این وظایفی هستند که نمی‌توان آن‌ها را به تنهایی حل کرد. تبادل داده‌ها علم را سریع‌تر می‌کند. و علم در اینجا تنها معنای حضور است. علم قوی‌تر از ایدئولوژی متحد می‌کند. و این بهترین درس است که آنتارکتیکا به انسانیت می‌دهد.مسئولیت زیست‌محیطی مشترک آنتارکتیکا آخرین منطقه حفاظت‌شده در جهان است. اما بسیار شکننده است. ذوب شدن یخ‌ها، آلودگی، گردشگری — همه این تهدیدها مرزها را نمی‌شناسند. بنابراین کشورها در حفاظت از این قاره همکاری می‌کنند. پروتکل حفاظت از محیط زیست (۱۹۹۱) استخراج مواد معدنی را ممنوع می‌کند و ضوابط س ... Читать далее