آب‌نوس‌ها: قلعه‌های شناور و ابزار قدرت جهانی آب‌نوس بزرگترین و پیچیده‌ترین کلاس کشتی‌های جنگی است که به عنوان یک فرودگاه شناور و پایگاه هوایی متحرک عمل می‌کند. وظیفه اصلی آن پروژه کردن قدرت نظامی به فواصل بسیار طولانی در مناطق اقیانوس‌های جهانی که از سرزمین اصلی فاصله دارند. تحول آب‌نوس‌ها از کشتی‌های تجاری به گروه‌های حمله اختصاصی به طور اساسی استراتژی و تاکتیک جنگ‌های دریایی در قرن بیستم را تغییر داد، و تأکید را از دوئل‌های توپخانه‌ای کشتی‌های لاینکر به غلبه هوایی تغییر داد. تغییرات تاریخی: از هواپیماهای دو موتوره تا هواپیماهای جت زادگاه ایده کشتی‌های هوایی حمل هواپیما به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد، زمانی که اولین هواپیماهای آب‌پایه از پلتفرم‌هایی که بر روی کریسارها نصب شده بودند بلند می‌شدند. اولین آب‌نوس واقعی، HMS Argus نیروی دریایی بریتانیا، در سال ۱۹۱۸ به خدمت افتاد و دارای یک پل پرواز یکپارچه بود. نقطه عطفی که نقش آب‌نوس‌ها را به طور قطعی ثابت کرد، نبرد در جزیره می‌دوی در ژوئن ۱۹۴۲ بود، جایی که اردوگاه‌های متخاصم حتی با هم در تماس بصری قرار نگرفتند و نتیجه نبرد را هواپیماها تعیین کردند. با ظهور هواپیماهای جت و بمب‌افکن‌های سنگین، ساختار کشتی‌ها تغییرات اساسی یافت: پل‌های پرواز زاویه‌دار، کاتاپولت‌های بخاری و آفینشروها ظاهر شدند که امکان انجام پرواز و فرود امن هواپیماها با سرعت و وزن بیشتر را فراهم کرد. معماری و سیستم‌های کلیدی فرودگاه شناور آب‌نوس مدرن یک شهر در دریاست. قلب آن یک پل پرواز بزرگ است که به عنوان مسیر فرود و بلند شدن عمل می‌کند. برای شتاب‌دهی هواپیماها از کاتاپولت‌های بخاری یا الکترومغناطیسی استفاده می‌شود که هواپیما را به سرعت به سرعت پرواز تبدیل می‌کنند در یک بخش بسیار محدود از پل. فرود با استفاده از آفینشروها انجام می‌شود — تسمه‌هایی که هواپیما با قلاب خاص خود به آنها می‌چسبد برای توقف سریع. زیر پل، انبارهایی برای نگهداری و تعمیر هواپیماهای ناوگان قرار دارند و همچنین سیستم‌های پیچیده‌ای برای بلند کردن هواپیماها وجود دارد. سیستم انرژی، چه رآکتور هسته‌ای باشد یا سیستم قدرت معمولی، تمام سیستم‌های کشتی را با برق تأمین می‌کند و امکان می‌دهد که کشتی سال‌ها بدون ورود به بندر برای سوخت‌گیری بماند. ناوگان هوایی: قدرت حمله و چندمنظوره قدرت نظامی آب‌نو ... Читать далее