انبارگيري با طبيعت: چرا انسان به موجودات زنده و درختان تمایل داردانبارگيري قدیمی‌ترین زبان است که نیازی به ترجمه ندارد. ما انسان‌ها را می‌انبارگيریم تا عشق، حمایت یا شادی خود را بیان کنیم. اما چرا ما تمایل به انبارگيري حیوانات، نزدیک شدن به گربه یا سگ، و حتی گاهی اوقات احاطه کردن به تنه درخت داریم؟ در این حرکت چیزی بیشتر از یک حرکت احساسی نهفته است. این یک غریزه است که ریشه در تکامل ما دارد و در عین حال یک روش مدرن برای بهبود که به آن «درمان ecology» می‌گویند. چه چیزی ما را به دنبال انبارگيري با دیگر ساکنان کره زمین و حتی گیاهان می‌کشد؟ و چه چیزی در طبیعت با ما به تعادل می‌پردازد؟حیوانات که انبارگيري ما را می‌پذیرندلیستی از حیوانات که انسان تمایل به انبارگيري آن‌ها دارد، مدام در حال افزایش است. در صدر این لیست حیوانات اهلی هستند. سگ و گربه — شرکای اصلی ما در انبارگيري. آن‌ها نه تنها از برخورد ما تحمل می‌کنند، بلکه اغلب خود نیز این برخورد را آغاز می‌کنند، با نزدیک شدن به ما، در حالت نشستن روی زانو یا با نوک بینی به دست اشاره می‌کنند. دانشمندان این رفتار را با آزادسازی اکسی توسین — هورمون پیوستگی — در انسان و حیوان مرتبط می‌دانند. وقتی شما سگ خود را انبارگيرید، سطح کورتیزول (هورمون استرس) او و شما کاهش می‌یابد. این یک درمان دوطرفه است که در سطح فیزیولوژی عمل می‌کند.دلفین و اسب نیز از دیگر حیواناتی هستند که می‌توانند در این انبارگيري بین گونه‌ها شرکت کنند. در دلفین‌درمانی و اسب‌درمانی، برخورد فیزیکی (برخورد، انبارگيري) نقش مهمی دارد. دلفین‌ها به راحتی به برخورد می‌روند، اجازه می‌دهند انبارگيري شوند، و اسب‌ها، با وجود اندازه‌های بزرگشان، توانایی‌های شگفت‌انگیز نرمی دارند. اما مثال‌های بیشتری نیز وجود دارد: در برخی از خانه‌های نگهداری و پارک‌های حفاظتی، انسان‌ها با گاو، گوسفند، خوک انبارگيري می‌کنند. این حیوانات، برخلاف کلیشه‌ها، تمایل به برخورد با انسان دارند و به لطفی پاسخ می‌دهند.جالب است که تمایل انسان به انبارگيري با حیوانات نه تنها یک نوع «میلت» است. این راهی برای کاهش اضطراب و احساس امنیت است. حیوان نه ارزیابی نمی‌کند، نه انتقاد می‌کند، نه نیاز به توضیح دارد. او فقط وجود دارد. و در اینجا قدرت درمانی او نهفته است. به ویژه این مهم برای کودکان، سالمندان و کسانی که از ... Читать далее