Yalnızca teori değil, canlı bir temas Genç doğa bilimcilerinin ana sırrı, ezberlemekten kaçınmaktır. Çocuk, bitki adlarını kartlardan öğrenmek zorunda değildir. Tohumu toprağa eker, sular, çiçeklenmesini bekler. Karanlık topraktan yeşil bir çiçek çıkmayı, ışığa doğru uzanmayı, çiçeği açmayı görür. Bu doğum mucizesi seyircisiz kalmaz. Doğa sevgisi eylem, bakım, canlı varlık için sorumluluk duygusu yoluyla gelir. İstasyon, ekosistem modeli Çağdaş genç doğa bilimcileri istasyonları (SÜN) ve ekoloji-biyoloji merkezleri, çevre dünyanın küçük bir modeli olarak düzenlenmiştir. Burada hamsi, deniz faresi, yılan, papagalların olduğu canlı köşe vardır. Balıklar ve yengeçlerin olduğu akvaryumlar, yıl boyunca dolgunlaşan salatalık ve domateslerin yetiştirildiği seralar, bitki bahçesi ve deney tarlaları vardır. Çocuk, ilk gününden itibaren yaşamın çeşitliliğini görür, karşılaştırmalar yapar, analiz eder. Hayvanlar ve bitkilerin hayali olmadığı, dokunulabilir, beslenebilir, hücrelerini temizleyebileceği önemli olan budur. Proje ve araştırma yöntemi Genç doğa bilimcilerine bilimsel yöntemin temelleri eğitilir: gözlem, hipotez, deney, sonuç. Örneğin, çocuk şu soruyu sorar: "Neden kaba kabaklarım sarıldı?". Toprağın asiditesini, nemini, aydınlatmayı kontrol eder. Sonuçlar çıkarır ve tekrar deneyler. Bu tür araştırmalar eleştirel düşünmeyi geliştirir ve hatalardan korkmayı öğretir. İstasyonlar sık sık bilimsel enstitülerle işbirliği yapar: genç doğa bilimcileri bilim adamlarına fenolojik gözlemlerde yardım eder, nadir türlerin restorasyon programlarına katılır. Tradiyonlar ve ritüeller yoluyla eğitim İstasyonlarda kendi ritüelleri vardır: hasat bayramı, kuş günü, Dünya Günü. Çocuklar doğal malzemelerden kostümler yapar, şarkılar yazar, sahneler koyar. Bu, duygusal bir bağ kurar: doğa sadece bir çalışma nesnesi değil, kültür ve bayramın bir parçası olur. Ritüeller aynı zamanda günlük görevleri de içerir: koyunu beslemek, çiçekleri sulamak, düşmüş yaprakları temizlemek. Çocuklar ... Читать далее