Nikolay Leskov'un Sanatsal Dili: "Rengarenk Harfler" Rusça Dilinde Giriş: "Yazarlar için Yazar" Nikolay Semenovich Leskov'un (1831–1895) sanatsal dili, çağdaşları tarafından sıkça "derin" ve "doğal olmayan" olarak algılanan, ancak soyunaklar tarafından yenilikçi ve benzersiz olarak kabul edilen, Rus edebiyatında benzersiz bir olaydır. Leskov, kendi çağının pürüzsüz, "okul" edebi dilini kasıtlı olarak reddederek, canlı, polifonik bir ulusal ve profesyonel konuşma enerjisi yaratmaya çalıştı. Onun yaratıcılığı, Rus dilinin tüm toplumsal, etnografik ve dinî çeşitliliğinde incelenmesi ve sanatsal dönüşümü için devasa bir laboratuvar gibidir. Leskov'un Dil Sisteminin Temel Özellikleri 1. Anlatı (ana buluş).Leskov, anlatıyı, yani anlatıcının genellikle sözlü, bazen ağzı bozuk veya profesyonel konuşmasını taklit eden anlatımı mükemmel bir ustadır. Ancak onun anlatısı, folklor alt yapısına stilye tasarımı değil, karmaşık bir sentez: Çok katmanlılık: Eserlerinde sıkça "çerçeve" ortaya çıkar: yazar, belirli bir karakterden (ustacı, rahip, memur) tarih dinler, bu karakterin konuşması da diğer kişilerin alıntılarını ve repliklerini içerebilir. Sonuç olarak "konuşma içinde konuşma" ortaya çıkar, canlı sözlü gelenek etkisini yaratır. Örnek: "Levsha" (1881) romanının dili, tülümsü bir ustacının konuşması değil, karmaşık bir "halk efsanesi" stilye tasarımıdır, bu da kitap insanı tarafından anlatılır ve mass amount of neologizmler ("nimfozoria", "mikroskop") ve kasıtlı "yanlış" sentaksisi ile grotesk ve derin bir trajik etki yaratır. 2. Sözdakî zenginlik ve "barbarizmler".Leskov'un sözlüğü inanılmaz derecede geniş ve klasik edebiyata yabancı katmanları içerir: Uzmanlık ve terimler: Onun dilinde, meslek mensuplarının leksikası mükemmel bir şekilde kullanılmıştır ("Ochаровannyi strannik" - atın terimlerinin bilgisine sahip olma), ikonograf ("Zapomnennyi angel" - ikonografi teknik terimleri), din adamlarının ("Soboryane" - kilise slavyanizmleri, konsistori kancları). Sanatsal neologizml ... Читать далее