Руху günü — İncil günü olarak sıkça gölgede kalan bir bayramdır. Ama neden değil. Bu gün, Üçlü Birlik'in Üçüncü Kişisi olan Kutsal Ruh'a adanmıştır. Hristiyanlık tarihinde bu gün, Üçlü Birlik'ten sonra ortaya çıkmış olsa da, önemli bir mihenk taşı olmuştur. Ruhu günü nasıl ayrı bir bayram olarak belirlediğimizi, yüzyıllar içinde ne değiştiğini ve neden bugün önemli olduğunu anlatıyoruz. Erken Hristiyanlık İlk yüzyıllarda Hristiyanlar Ruhu gününü ayrı olarak belirlemezlerdi. Üçlü Birlik (Pentekost) Kutsal Ruh'un indiliği olarak tek bir bayram olarak kutlanırdı. Bu gün, Üçlü Birlik ve Kutsal Ruh'a da övgüde bulunulurdu. Bölünme yoktu. Ancak teolojik gelişmeyle birlikte Kutsal Ruh'un rolünü vurgulamak gereği ortaya çıktı. Çünkü İman Sembolünde şöyle denir: «Kutsal Ruh'a inanıyorum, Yaşlandırıcı Rabbim». Ancak ayrı bir bayram yoktu. IV. yüzyılda Üçlü Birlik hakkında (Ariusçuluk) çıkan anlaşmazlıklar sonrasında kilise öğretiyi güçlendirdi. Ve Üçlü Birlik'ten sonraki gün Kutsal Ruh'un kutlanması gelenek olarak ortaya çıktı. VI. yüzyıl: Bayramın pekişmesi İmparator I. Justinian (VI. yüzyıl) zamanında Bizans İmparatorluğu'nda Üçlü Birlik'ten sonraki gün Ruhu günü kutlanması yasal olarak düzenlendi. Aynı zamanda bu gün için özel dualar ve şarkılar ortaya çıktı. Teologlar açıkladılar: Üçlü Birlik, bir olayı (Ruh'un indiliği) hatırlama (Düşünce). Ruhu günü ise Kişiliğin (Kutsal Ruh'un) yüceltilmesi. Bölünme, inananların zihinlerinde karışıklığı önlemeye yardımcı oldu. Orta Çağ Batı kilisesinde Ruhu günü (Üçlü Birlik'ten sonraki pazartesi) zorunlu değildi. Bazı yerlerde kutlanırken, bazı yerlerde kutlanmazdı. Doğu kilisesi (ortodoksluk)'ta bayram pekişti. Rusya'da bu bayram, Üçlü Birlik'in devamı olarak biliniyordu. Kiliseler sedirlerle süslendi, liturgi icra edildi. Halk arasında Ruhu günü, «toprağın adımları» olarak biliniyordu — toprak rahatsız edilemezdi (tarım, kazı). Toprağın, verim getireceğine inanılırdı. Bu, putperest kalıntıdır, ancak yüzyıllar boyunca korunmuştur ... Читать далее