هایدگر درباره زمان: وقتی ساعت‌ها مهم نیستند مارتین هایدگر، یکی از تأثیرگذارترین فیلسوفان قرن بیستم، درک ما از زمان را برعکس کرد. برای او زمان نه تنها یک توالی \"حالا\" است. این ساختار بنیادی از وجود ماست. ما نه تنها در زمان هستیم، بلکه ما زمان هستیم. اما به همین دلیل ممکن است از آن بیفتیم، در آشفتگی گم شویم، یا برعکس، حقیقت را پیدا کنیم که خارج از زمان عادی است. فلسفه او تلاشی برای فهمیدن این است که چگونه زمان ما را انسان می‌کند و چگونه می‌توانیم از بند آن رها شویم. زمان به عنوان افق وجود هایدگر با پرسش این شروع می‌کند: \"بودن\" به چه معناست؟ و پاسخ می‌دهد: بودن به معنای بودن در زمان است. اما نه در زمان فیزیکی و عینی ساعت‌ها و تقویم‌ها. برای او دو نوع زمان وجود دارد: \"عادی\" (خطی، قابل اندازه‌گیری) و \"existentiell\" — زمانی که ما آن را به عنوان زندگی خودمان زندگی می‌کنیم. این زمان به یکباره جریان ندارد. آن در ترس تنگ می‌شود، در کسالت کشیده می‌شود، در شادی ناپدید می‌شود. زمان نه زمینه‌ای است، بلکه خود بافت تجربه ما. هایدگر مفهوم \"بودن-به-مرگ\" را معرفی می‌کند. ما موجودات زمانی هستیم و دقیقاً این نهایی بودن به زندگی ما تندی می‌دهد. اگر ما بی‌نهایت بودیم، زمان معنای از دست می‌داد. ما می‌توانستیم همه چیز را برای بعدی به تأخیر بیندازیم. اما ما می‌دانیم که مرگ اجتناب‌ناپذیر است و این دانش هر لحظه را ارزشمند می‌کند. حقیقت بودن به معنای زندگی با این آگاهی است، نه فرار از آن به روزمرگی. در نتیجه، زمان در فلسفه هایدگر نه یک چارچوب بیرونی، بلکه یک ساختار داخلی از وجود ماست. ما نه فقط زمان را \"داریم\"، بلکه \" هستیم\" زمان. و به همین دلیل، نگرش ما به زمان تعیین‌کننده نگرش ما به خود ماست. سه مودوس زمان: گذشته، آینده، حال متفاوت از مدل خطی، هایدگر زمان را به عنوان وحدت سه اوج می‌بیند: گذشته (بودن-که-بود)، آینده (بودن-که-پیش‌رو) و حال (بودن-که-در). آینده برای او اولیه است: ما همیشه به سمت جلو حرکت می‌کنیم، ما خود را طراحی می‌کنیم، ما آنچه هستیم که هنوز نشده‌ایم. گذشته چیزی است که ما را تعریف کرده است، اما ما می‌توانیم آن را دوباره تعریف کنیم. حال برخورد با جهان است، اما فقط زمانی حقیقی می‌شود که به آینده و گذشته باز است. این درک زمان، ساختار عادی \"گذشته-حال-آینده\" را به عنوا ... Читать далее