Adillik Teması: Noel Teolojisi'nde Düzenin Ters Yüzü ve Yeni Hukuk'un Doğuşu Giriş: Adillik, Noel Teolojisi'nde Teolojik Bir Kategori Olarak İsa'nın Doğumu, Hristiyan teolojisi'nde sadece bir çocuk doğumunu anlatan bir hikaye olmaktan öte, iktidar, zafer ve adalet kavramlarının radikal yeniden değerlendirilmesini sağlayan bir teolojik olaydır. Adalet (lat. iustitia, gr. dikaiosyne) burada, yasal tazminat yoluyla değil, ontolojik bir yeniden düzenlenme olarak açıklanır; bu, Tanrı ve insanlık arasındaki, ve insanlar arasındaki ilişkilerin bozulan düzenin yeniden tesis edilmesi anlamına gelir. Bu adalet, eşitlik değil, haklılık; yargı değil, merhamet; güç değil, zayıflık anlamına gelir. Onun analizi, İncil (Evangiller, пророчества), patristik yorumlara ve bayramın sosyal etkilerine yönelik bir yaklaşım gerektirir. Profilik Kontekst: Adaletli Kral Beklentisi Noel adalet teolojisi, Eski Ahit'teki profetik geleneğe kök salar. Profetler (İsaia, Miheey) Mesih'i, eksenolojik adaletin taşıyıcısı olarak beklerler: İsaia 9:6-7: «Çünkü bize bir çocuk doğdu… omuzlarında başkanlık… onu yargı ve adalette güçlendirecek ve tesis edecek». Mesih yönetimi doğrudan «mişpat» (yargı/adalet) ve «tsedaka» (adalet/adalet) ile bağlantılıdır. İsaia 11:1-5: İsaia'nın İessevi kökünden gelen dal, «gözlerin görmesiyle değil, kulakların işitmesiyle yargılayacak» ve «yoksulları adaletle yargılayacak». Burada adalet, resmi bir prosedür değil, içeriğe nüfuz etme, ezilenleri («anavim» – Tanrı'nın yoksulları) koruma anlamına gelir. Bu şekilde, İncil'deki olaylardan önce Mesih, üstün bir Yargıç olarak düşünülür; onun yönetimi, toplumsal ve etik adaletin kurulacağı bir krallık kuracaktır, burada dünyanın güçlüleri yıkılacaktır. İncarasyon Ters Yüzü: Adalet Kenaosis Olarak Noel'in merkezi paradoksu, kenaosis (kenosis), Tanrı'nın (Fil. 2:6-7) kendi kendini ihmal etmesidir. Bu olay, geleneksel adalet anlayışlarını ters çevirir: Adalet, iktidar merkezinin kaydırılması olarak. Tanrı'nın, yeryüzüne inmesi, saray ... Читать далее