ژورج باتی درباره هنر: مقدس، قربانی و غیرممکن ژورج باتی (1897–1962)، فیلسوف، نویسنده و یک مارگینل از آکادمی فرانسوی، یک نظریه هنری رادیکال و «محکوم» ارائه داد که از زیبایی‌شناسی زیبا یا کاربردی فاصله گرفت. برای باتی هنر، نه هارمونی بلکه انفجار است، نه ایجاد فرم‌ها بلکه تخریب آن‌ها، نه آشتی با جهان بلکه شکستن به سوی غیرممکن. 1. هنر به عنوان تجربه «تجربه درونی» و نقض تابو باتی مفهوم کلاسیک هنر به عنوان میمسیس (تقلید از طبیعت) و ایجاد توهم‌های زیبا را با مفهوم خودش از «تجربه درونی» (expérience intérieure) مقابله می‌کند. این تجربه‌ای است که از فکر گفتمانی فراتر می‌رود، تجربه‌ای از خوشی، وحشت، خنده، عشق و مرگ — همه چیزهایی که خودآگاهی را زیر سوال می‌برند. هنری که این نام را دارد باید چنین تجربه‌ای ایجاد کند. این هنر با نقض تابوهای بنیادی که، به گفته باتی، بر اساس جامعه انسانی قرار دارند: تابو مرگ، خشونت، پستی بدن (مدفوع، تجزیه). وظیفه هنرمند این نیست که این تابوها را زیر پوشش زیبایی پنهان کند، بلکه آن‌ها را برهنه کند و هنر را به ارتباط اولیه و آرکیال با مقدس بازگرداند. مقدس برای باتی، نه نیکی بلکه نیروی دوگانه، هم جذاب و دفع‌کننده، خالص و نجس. مثال: نقاش اسپانیایی فرانسیسکو گویا. کارتین‌های سیاه او، به ویژه «ساترن، پسر خود را می‌خورد» — تصویری از افسانه نیست، بلکه تصویری مستقیم از وحشت، تخریب فرم، خشونت حیوانی. در اینجا فاصله زیبایی‌شناسی وجود ندارد — برخورد مستقیم با وحشت مقدس است که با ایده باتی از هنر به عنوان قربانی مطابقت دارد (در اینجا قربانی خود کانون و عقل). 2. «سرنوشت محکوم هنر: هزینه، اضافه‌روی و اقتصاد منفی در اثر اصلی اقتصاد فلسفی «سرنوشت محکوم» (1949)، باتی ایده‌ای را پیشنهاد می‌دهد که بر اساس اقتصاد کلی استوار است، نه بر اساس انباشته‌سازی و تولید (اقتصاد مثبت)، بلکه بر اساس هزینه رایگان، هزینه‌کردن (dépense) و قربانی. هنر به این حوزه «سرنوشت محکوم» تعلق دارد — آن بی‌فایده و غیرتولید است، عملی است از هزینه کردن انرژی، زمان و منابع. هنر واقعی، به گفته باتی، یک «پوتش» روح است (اشاره به رitus سرخپوستان شمال غربی، جایی که رهبران در از بین بردن اموال خود رقابت می‌کنند). آن هیچ چیزی تولید نمی‌کند، جز لحظه اکسیس. این ارزش بالاترین او: هنر با منطق کاربردی و خاکستری ت ... Читать далее