Okul Aile Grup Çatısında İhtilaf Dili: Agresyon Mikro Sistemi ve Çatışma Dijital Ekosistemi Giriş: Okul çatı çatısı, küçük ölçekli bir kamu alanı modeli olarak Mesajlaşma programlarındaki (WhatsApp, Telegram) aile çatları, gizli ve açık, resmi ve gayriresmi, duygusal ve ticari olanların kesiştiği benzersiz bir dijital ortamdır. Bu alanda düşmanca dili yaratma, sıradan bir yaşam çatışması değil, sosyal kaygıyı, rekabetçi aile stratejilerini ve iletişim kültürü krizini yansıtan sistematik bir olaydır. Çatışma, diğer ebeveynler, çocuklar, öğretmenler veya okul yönetimi olası hedefleri olan aile ambisyonlarının, korkularının ve önyargılarının projeksiyon alanı haline gelir. 1. Çatıda düşmanca dili yapısının ve dinamikleri: Diğer çocuklardan yola çıkan "farklı" çocuklara ve "yabancı" ebeveynlere Okul aile çatısındaki nefret söylemi nadiren açıkça radikaldir. Bu, mevcut ortamda daha karmaşık, sosyal olarak kabul edilebilir formlarda alınır: Çocukların "farklılığı" yoluyla stigmatizasyon: Çocukların kişiliği olarak değil, "sorun" olarak ele alınması: "özellikli çocuk", "uyumlu olmayan", "agresif", "sınıfın herkesine zarar veriyor". Grup refahı retorikası ("tüm sınıf acı çekiyor") kullanılarak taciz ve çocuğun izole edilmesi veya transfer edilmesi talebi için haklılaştırılır. Bu, yaşlılık ve özellikli insanlara karşı düşmanlık türüdür. Toplumsal sınıf ve kültürel hoşgörüsüzlük: Diğer maddi statüdeki ailelere yönelik suçlamalar ("öğretmene hediye edemezler", "çocuklarını eski giysilerle giydirirler"), göçmenlere ("çocukları dili biliyor değil, programı yavaşlatıyor"), diğer yaşam tarzlarına olan bağlılıklara yönelik suçlamalar ("veganlar, gezilere kendi kurallarını dayatır"). Okul yönetimi ve öğretmenlere karşı konspirositik naratif: Öğretmenlerin "düşmanca grup" olarak inşa edilmesi, "kelimenin karşısını dökmüş", "tarafsız değil", "her şeyi saklıyor". Buradaki düşmanca dil, kuruma olan güvenin sarsılması ve kendi agresyonunu haklılaştırma amacıyla yöneliktir. Bir ebeveyni h ... Читать далее