İnduizmda Dans: Tanımlama Olarak Tanrısal Gösteriş ve Kurtuluş Yolu İnduizmda dans, sadece sanat veya eğlence değil. Kozmogoni'nin temel bir方面, tapınma biçimi, felsefi bir kavram ve kurtuluş (moksha) yolu olarak algılanır. Dans, evrenin ilk titreşimi olarak algılanır, tanrısal enerjinin (şakti) ritmik bir ifadesi ve ruh ile madde arasındaki ebedi oyun (liy) olarak ifade edilir. Teolojik ve Mitolojik Dayanaklar İnduist geleneğinde Yüce Tanrı, Türetici olarak genellikle kozmik dansçı olarak öne çıkar. En belirgin olarak, Şiva Nataраджи - "Dansın Efendisi" olarak ifade edilir. Onun altın Çidambar salonundaki dansı, beş tanrısal işlevi sembolize eder: Сришти (sотворение, воплощённое в барабане-дамару). Стити (поддержание, жест «нестраха»). Самхара (разрушение, огонь в руке). Тирабоава (сокрытие, поднятая стопа). Ануграха (милость, опущенная стопа, дарующая освобождение). Nataраджи'nin her hareketi, kozmasyonun döngüsel doğasını açıklamak için karmaşık bir felsefi formül olarak algılanır. Apсaryalar, tanrıları eğlendiren gökyüzü dansçıları ve Kришна ile dans eden gopiler, dansı tanrısal aşk ve Absolute ile extazik bir birleşme biçimi olarak temsil eder. Классические формы: от храма к сцене Dansın sistematikleştirilmesi, "Nатья-шастра" adlı (M.Ö. II. yüzyıl — M.S. II. yüzyıl) tractatın ortaya çıkmasına yol açtı, bu tractat "beşinci Veda" olarak adlandırılır. Tümü, tapınak ritüeli ile bağlantılıdır. Бхаратанатьям (Тамилнад) - belki de en bilinen stil. İlk başta bu, tapınak uygulaması olan devadasi (tanrısal tapınak "hizmetkarları") olarak başladı. Onun özellikleri: net geometri hatları, karmaşık ritmik yapı (адву) ve mitolojik hikayeleri anlatmak için ifade gücü olan karmaşık mimik (абхинайя). Катхак (Северная Индия) - tapınaklarda doğmuş, ancak mogol saraylarında gelişen bir stil. Onun özellikleri: zeki ayak çalışmaları, karmaşık ritmleri (таткар) çalma, hızlı piruetyler (чаккары) ve Kришna hakkında hikayeler anlatan zarif hareketler. Одисси (Орисса) - tapınak heykellerin ... Читать далее