چارلز دیکنز و سهم او در جشنواره کریسمس: بازآفرینی ادبی سنت چارلز دیکنز، معروف‌ترین و تأثیرگذارترین نویسنده‌ی انگلیسی‌زبان قرن نوزدهم، عمل فرهنگی منحصر به فردی انجام داد: او نه تنها جشنواره‌ی زمان خود را توصیف کرد، بلکه در واقع تصویر کریسمس ویکتوریایی را بازآفرینی و کانون‌سازی کرد که در بنای تصورات ما از کریسمس مدرن قرار گرفت. سهم او از فراتر رفتن از نوشتن داستان معروف "گوشه‌ی کریسمس" (۱۸۴۳) است. او چارچوب اخلاقی و عاطفی جشنواره را شکل داد. زمینه‌ی تاریخی: کریسمس قبل از دیکنز در اوایل قرن نوزدهم در بریتانیا، جشنواره‌ی کریسمس در حال افول بود. میراث پوریتانیسم قرن هفدهم (هنگامی که جشنواره به عنوان یک عمل غیرمسیحی به رسمیت شناخته نشد) و انقلاب صنعتی به طور قابل توجهی سنن آن را ضعیف کرد. برای طبقه‌ی کارگر این روز یک روز کاری معمولی بود. عادات قدیمی مانند دادن صدقات، میهمانی‌ها و جشن‌ها تنها در مناطق روستایی باقی ماند. کریسمس نه یک جشن خانوادگی عمومی بود و نه یک پدیده‌ی تجاری. نیازمند یک ایدئولوژی جدید بود و دیکنز آن را ارائه داد. «گوشه‌ی کریسمس» (۱۸۴۳) به عنوان یک منشور فرهنگیداستانی که در شش هفته به دلیل نیاز مالی و انفجار خلاقیت نوشته شد، انفجار اجتماعی شد. داستان او درباره‌ی تغییر شخصیت خسارتی ابنزایر اسکروچ بعد از بازدید چهار روح، ایده‌های جدید کریسمس را متمرکز کرد: خانواده به عنوان مرکز جشن. صحنه در خانه‌ی کراتچیت، که با وجود فقر، عشق و سپاسگزاری حکم می‌کند، به عنوان یک آرایه‌ی نمونه‌ای شد. دیکنز تأکید را از جشن‌های شلوغ خیابانی و نوشیدنی به دورهمی خانوادگی کوچک منتقل کرد، تا تصویر کریسمس "خانگی" و آرام را ایجاد کند. دلسوزی و خیرخواهی. روح کریسمس دیکنس بیشتر روح مهربانی است. اسکروچ که یک مرغ بزرگ را به خانواده‌ی فقیر می‌فرستد، مدل جدیدی از رفتار است. نویسنده به طور مستقیم لذت شخصی را با وظیفه‌ی کمک به نیازمندان مرتبط کرد که با وجدان طبقه‌ی متوسط هماهنگی داشت. nostalgia و remembrance. روح کریسمس گذشته در اسکروچ احساسات کودکی فراموش شده را بیدار می‌کند. دیکنس نوستالژی احساسی را به عنوان بخشی ضروری از جشنواره به رسمیت شناخت. یادآوری‌های از شادی‌های گذشته سوخت عاطفی او شد. رویداد جالب: این داستان با موفقیت تجاری عظیم (اولین چاپ ۶۰۰۰ نسخه در پنج روز فروش رفت)، اما به دلی ... Читать далее